بپاخیز بایست تو صفرها مثل یک ...

ببخشید که توی این مدت آپ نکردم. راستش خیلی دوست داشتم صفرویک رو ادامه بدم اما انگار دوران صفرویک دیگه تموم شده . می خوام نوشته هامو توی وبلاگ گروهی جدیدم دنبال کنید.

البته اگه افتخار بدید و مثل گذشته با همراهی گرمتون انگیزه نوشتن رو برای من و همه دوستام بیشتر کنید.

با این که خیلی برام سخته اما باید صفرویک عزیزم رو دست نخورده بذارم. باید همه اتفاقات این ۲ سال فقط یه خاطره باشند. چون با یاد آوری هر روزشون دلم بدجور می گیره.

دوست دارم سر فصل جدیدی از زندگیمو با شما همراه باشم .

سر فصلی به نام پارمیدا رایان !

منتظر شما هستم در

Parmidarayan.blogfa.com

نه جان بي نصيبم را پيامي از دلارامي

                نه شام بي فروغم را نشاني از سحر گاهي

اين روزها هم رفتند .

ماهي كه بهترين حال و هوا رو برام داشته و داره.

مخصوصا امسال كه بدجور بهش دل بسته بودم

تمام لحظه ها و ثانيه هام پر بود از عطر رمضان

حالا رفته و من بي قرار از رفتن ياري با صفا باز توي اتاق كنار باغ نشسته ام

دلم خيلي گرفته و مي دونم كه يكسال بايد منتظر اومدنش بمونم

اين چند روز دلم خيلي هواي جمكران رو كرده

ياد لحظه هايي كه تو صحنش نماز مي خوندم ، هوش رو از سرم مي بره

نمي دونم چه خطايي كردم كه مهدي جانم نظري بهم نمي كنه

كاش به منزل پر بركتت دعوتم كني.

كاش .................

ابتدا تو را ناديده مي گيرند ،

     سپس مسخره ات مي كنند ،

        و بعد با تو مي جنگند !

                         اما در نهايت پيروزي از آن توست .

                                                                   (گاندی) 

در این سرزمین که هیچ کس نمی فهمد نوای درونم را .......

امروز قلبم در سینه  بی قرار تر از همیشه می تپد و هر لحظه  آوای مرگ می خواند.

چرا خدایا مرا اینچنین می آزمایی ؟

آیا ناتوانایی ام را نمی بینی ؟

به من تنها فرصت بده . فقط تا آن لحظه که بفمم چرا آنکس که این سخنان از درونش برخاست حرف مرا نفهمید ؟؟؟

ای حلال مشکلات پنهان! 

درمان آن دردها که به هیچ کس نمی‌توان گفت، در دست‌های توست. 

ما را محتاج دست‌های درد ناشناس مکن! 

ای پناه اشک‌های پنهان! 

خوشا به حال آنان که اشک را نه بر گونه‌های خویش که بر دامان دست‌های تو می‌بارند. 

خوشا به حال آنان که در گریه‌های شبانه، سر بر شانه‌ی تو دارند. 

ای عطا کننده‌ی نعمت‌های پنهان! 

اگر شب و روز به شکر تو پردازیم، باز از سپاسگزاری نعمات پنهان تو عاجزیم. 

عجز ما را بپذیر و ما را در زمره‌ی کفران‌کنندگان نعمت‌های پنهان قرار مده! 

ای خدای کرشمه‌های پنهان! 

لرزش دل‌های عاشق را با نگاه خودت، آرام کن 

و ارتعاش پلک‌های خواهش را به کرشمه‌ای قرار ببخش! 

آمین... 

****** 

نمی دانم مرا چه شده است، لگدهای روزگار پیاپی مرا می آزارند.  

از زمین و زمان برایت آسمان آسمان می بارند. 

هزارتوی وهم انگیز...  

چشمهایت را باز کن، این توئی، اشرف مخلوقات. 

اشرف مخلوقات، بیگانه لفظی برای انسان.

زندگي هديه‌اي حاضر و آماده نيست‌

    ما وارث همان حياتي هستيم كه خود آفريده‌ايم 

    ما از زندگي همان ميوه‌اي را به دست مي‌آوريم كه بذر آن كاشته‌ايم‌

    نخست مجبوريم معنا به آن ببخشیم

    بايد آن را به رنگ و موسيقي و شعر درآميزيم 

    بايد خلاق باشيم 

  اگر چنين كرديم، آري ما زنده‌ايم.

آرزوهایت را یکجا بنویس

وآنها را یکی یکی از خدا بخواه

خداوند فراموش نمی کند

اما تو یادت می رود

آنچه را امروز داری

آرزوی دیروزت بوده است

                                      خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد

                                      نخواست او به من خسته بیگمان برسد

                                    شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

                                   کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد؟

                                     چه میکنی اگر او را که خواستی یک عمر

                                      به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

                                       رها کنی برود از دلت جدا باشد

                                    به او که دوسترش داشته به آن برسد

                                  رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند

                                    خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد

                                    گلایه ای نکنی بغض خویش را بخوری

                                    که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

                                  خدا کند که... نه نفرین نمیکنم . نکند

                                  به او که عاشق او بوده ام زیان برسد

                                 خدا کند فقط این عشق از دلم برود

                                خدا کند که فقط زود آن زمان برسد

یادمه قشنگترین هدیه ای که توی تمام سالهای تولدم گرفتم این قطعه قشنگ بود :

روزی که به دنيا اومدی داشت بارون ميومد ....

اما اون روز هوا ابری نبود ....

اين فرشته ها بودن که داشتن گريه می کردن

چون يکی از اون ها داشت به زمين ميومد ..... 

دوستت دارم مادرم برای اینکه با تو آمدم

برای تو زنده ام

هرچند امسال حال و هوای عجیبی دارم ولی میدونم روز تولدم همیشه برام بهترین روز سال بوده

با بهار متولد شدم و تمام شکوفه های بهاری همراه این نقاشی از طرف من  تقدیم تو ای مادرم...

        بد جور دلم گرفته چی میشنوم دوباره ؟                یکی میگه زمستون یکی میگه بهاره

        بهار به رنگ شاده شکوفه های نازه                      اما بهار نداره دستی که پر نیازه

        دستای یک ترانه نگاهی عاشقانه                        که منتظر نشسته برای یک بهانه

        نگاه پشت شیشه که بارونو ندیده                       یا اشک گرم پر آه که از چشمی چکیده

        تو کوچه ی سبز باغ یاسی که گل نداره                یا بوته ی کویری چه میدونه بهاره ؟

        لبای تشنه ی رس یا دلی مست و خسته            یه رشته ی طنابی که تازگی گسسته

        هویت یه عاشق که بی نشونه مونده                  یاشیشه ای که یکروز سنگی اونوشیکونده

         بهار روزی میاد که تو دنیا غم نباشه                    دل تو دلا نباشه دردا همه دوا شه

                                                 حتی اگه پاییزیم یا تو قفس اسیریم

                                            به امید همون روز بهارو جشن میگیریم